Gisteren van drie uur ‘s middags tot half één ‘s nachts in de Oosterpoort geweest. Feestje van de Plato. Met R., T. en S. heen en weer gelopen tussen grote zaal, bar (ik sloeg in het gezelschap van drie jongens af en toe een ronde over…) en foyer. Paulusma was een voorbeeld van mooi zonder drumstel, Elle Bandita de definitie van ‘rockchick’ en Drive Like Maria Queens of the Stone Age maar gewoon Nederlands en dus vaker in de buurt voor minder geld. Mooi feestje dus. Volgend jaar weer.
I love you but I'm turning to my verses
Het is weer begonnen
Vijf dagen in universiteits- en letterenbibliotheek! En het beste nieuws is: ik vond het nog leuk ook. Er waren nieuwe eerstejaars. Ik hoorde een jongen zeggen: ‘Ik ga vanmiddag lekker SOG’gen’ en na een vragende blik van het meisje naast hem verklaren: ‘Studieontwijkend gedrag vertonen!’ ‘Okeeeeee!’ (Sla Paulien Cornelisses Taal is zeg maar echt mijn ding na voor het nieuwe ‘Oké!’) Ik hoorde een jongen z’n moeder bellen: ‘Mam, ik kom dit weekend niet thuis…’ Ik zag de eerstejaars worden rongeleid in beide bibliotheken. En ik zag meisjes die die rondleiding hadden gemist en de mensen van het uitleenbureau zagen als levende catalogi: ‘Ik zoek een boek over het begrip motus intellectualis in het werk van Nicolaus Cusanus…’ Nee, goed, ze vroeg iets anders. Er waren oude bekenden. Gezichten die ik soms al vier jaar zie en vrolijk wil groeten op straat tot ik besef dat ik ze ken van de faculteit, de bibliotheek of de collegeblokken die ze afrekenen in het Grote Warenhuis. Ik heb uren gelezen, boeken, artikelen, gedichten, en vond geen van alle vervelend. En elke dag was er een pauze, met m’n matties, in de Harmoniekantine. Woensdag voortgezet in het Paard van Troje, om te trivianten, als voorbereiding op de pubquiz waaraan we volgende week meedoen (ik won!). Het is de bedoeling dat ik dit jaar afstudeer, maar als het aan mij ligt blijf ik nog even.
“ Let us toast to animal pleasures, to escapism, to rain on the roof and instant coffee, to unemployment insurance and library cards, to absinthe and good-hearted landlords, to music and warm bodies and contraceptives… and to the ‘good life’, whatever it is and wherever it happens to be.
Hunter S. Thompson (via klammerauf via suzywire via destructivemiss)
Spek, bonen en nieuwe kleren
De eerste week studeren was ondanks twee avonden UB nog een beetje voor spek en bonen. Alles moest nog worden opgestart en m’n dagen bestonden vooral uit literatuur zoeken, inlezen en uitermate gezellige momenten in de Harmoniekantine om bij te komen. Vandaag had ik er na een gesprek met een docent over een van de te volgen vakken genoeg van en ging ik de stad in, op zoek naar een nieuwe lievelingsspijkerbroek. Vond ik er nog een vest bij ook (anders dan de foto doet vermoeden in het zwart, al besefte ik me pas dat het een zwart vest was en niet een donkergrijs vest, zoals ik in de winkel dacht, toen ik hem een uur aanhad).
Ik ben klaar voor de herfst, kledingtechnisch gezien. Mentaal gezien bijna klaar voor de eerste week écht studeren. Ik heb er eigenlijk wel weer zin in.
Going home
He came home. Said nothing.
It was clear, though, that something had gone wrong.
He lay down fully dressed.
Pulled the blanket over his head.
Tucked up his knees.
He’s nearly forty, but not at the moment.
He exists just as he did inside his mother’s womb,
clad in seven walls of skin, in sheltered darkness.
Tomorrow he’ll give a lecture.
on homeostasis in megagalactic cosmonautics.
For now, though, he has curled up and gone to sleep.
- Wislawa Szymborska
Ik word oud
Een paar dagen na de laatste keer dat ik schreef, sprak m’n baas me ‘s ochtends aan. Ik wist dat m’n contract in september af zou lopen en had de verzekering dat m’n baas ‘z’n best zou doen’ in een gesprek met de directie. Maar z’n best was niet genoeg, vertelde hij die ochtend. De directie vond me te oud. Liever worden meisjes van zestien in dienst genomen. Ik moet dus na twee jaar in het Grote Warenhuis te hebben gewerkt op een andere manier m’n geld verdienen. Dat vind ik op zich niet erg. Misschien kan ik m’n geld verdienen met iets dat meer met m’n studie te maken heeft, netwerken, CV-bouwen. Maar ik ga het er wel missen. Er waren redenen om te klagen (denk aan: klanten à la het vierde spotje van SIRE’s onbewust asociaal-campagne), maar vooral heb ik het er heel leuk gehad, dankzij alle leuke collega’s, het leuke werk (echt), de leuke feestjes (vooral het nieuwjaarsfeest had ik graag over willen doen) en de heerlijke pizza’s in het restaurant, die ook gratis waren als je alleen ‘s avonds werkte. Weet iemand een baantje voor me dat minstens zo leuk is?
“ I promise I shall never give up, and that I’ll die yelling and laughing.
Jack Kerouac (via colchique via unicornology via bebelestrange)
Via finallyseeing via align via dashedlines via nude as all of the new news.
Workin' 11 to 6 en 's avonds gewoon weer
Gisteren belde m’n baas (de term leidinggevende gebruik ik in uitzonderlijke gevallen, voor al het andere is baas afdoende) om te vragen of ik vandaag om elf uur op m’n werk kon zijn. Ik had nog jaren in Agios Gordis of in om het even welke exotische plaats kunnen vertoeven, maar wie het kleine niet eert etc., dus legde ik me al gauw bij het idee van weer moeten beginnen met werken neer en tikte om elf uur het scherm van de kassa aan om vast te leggen dat ik op de afgesproken tijd aanwezig was. De dag ging dankzij een hoop klanten snel voorbij. Eenmaal thuis heb ik gegeten en de eerste zevenhonderdvijftig woorden van een te verbeteren onderzoek geschreven. Het motto van het boek dat ik bespreek, blijkt, dat viel me vandaag pas op, van O’Hara afkomstig te zijn. Morgen schrijf ik verder en aan het einde van de week hoop ik een behoorlijk onderzoeksverslag in te kunnen laten binden. Behoorlijker dan wat ik in januari inleverde is het volgens mij wel. Niet alleen omdat er geen sprake is van bezwijken onder stress zoals in januari, ook omdat ik het idee heb dat ik daadwerkelijk heb geleerd in de tussentijd (!). Nu maar hopen dat de beoordelaar dat ook zo ziet.
